De moeristen, gegroeid uit  een zot idee om onze overschot, ons teveel aan stenen, materiaal, ruimte, ideeën te delen.

Ieder jaar wordt onze omgeving een week lang ondergedompeld in een soort kunstenaarsdorp. De tuin wordt een omgeving die zo in een schilderij van Monet zou passen, de stenen liggen verwachtingsvol te lonken om gezien, gekozen  en bekapt te worden, vreemde voorwerpen krijgen een nieuwe betekenis, een nieuw leven in een installatie.

Voor mij is vooral de spirit belangrijk, Leonardo Da Vinci wou al met zijn universele mens een eenheid creéren tussen de ratio en de intuItie, het spirituele, tussen kunst en wetenschap. De machthebbers van toen en nu hebben alleen de wetenschap, de ratio overgenomen en zo is zijn verbindend idee verworden tot een allesverslindende economie die de mensen en zeker ook onze planeet niet ten goede komt.

In het project van de Moeristen zag en zie ik vooral een mogelijkheid om zijn oorspronkelijk idee, de waardevolle dingen in verbinding te brengen. Het samen creatief zijn, het verbindende met andere culturen, andere ideeën, het delen van overschot, ideeën, het zorgzaam omgaan met mekaar.

Dit  jaarlijks verjongend bad zou niet mogelijk zijn zonder inspanning en inzet van Bart en Mathieu. Bart is terecht de “kapitein” die elke groep leidt en dirigeert op een zeer empatische en democratische manier. 

Ik ben dan ook zeer dankbaar voor hun inzet, voor de mogelijkheid om als oudere nog te kunnen deelnemen aan zo’n boeiend initiatief

Nadine

MOERISM II

back to the grindstone

An exhibition based on, but not limited to,

the work created during the 9th edition

of the Moerdijk Sculpture Project

Text by Bart Lescrève

The Moerdijk Sculpture project is an independent art residency that takes place yearly in the Flemish countryside. Launched from their generosity and desire to share, Nadine Vansieleghem and Lieven Debrabandere have hosted nearly 40 artists from around the world in their home studio. Ignited by Debrabandere’s lifework as stone sculptor, the participants produce their personal work on the spot throughout one week, choosing their marble and limestone carefully from the host’s grand stone library.

More than the mere production of sculptures, this story embodies the idea of the social sculpture. A group is formed by intricate relationships, molded by shared experiences and connected through a common goal that transcends visual art.

Rock becomes a natural medium for a human purpose.

The home studio becomes a ship that lacks direction, yet it cracks open the waves of creation.

An encounter, a story told, a single image can become a spark that ignites the fire that makes you say “Oh yeah, this makes sense to me, this is what life’s about.

I’ve missed this. I want more.”

Bits of mountain shatter as countless kilowatts make the air tremble with its chalky dust.

Donk donk donk. Clunk clunk clunk goes the hammer. Woosh woosh goes the dust brush.

Sweesh sweeeesh goes the little dentist’s tool. Clack clack clack go the cans. Donk donk. Clunk clunk.

Donk clunk sweeeesh kadonka clunk clunk.

Kra kraaa go the crows.

The bones and shells and corals that once got crushed and melted into rock release their fossil perfume and the girls and boys love it. They drown themselves in it.

Like aroused mineworkers they dive into the crunchy pit of form and content.

A gravel pit?

A mystery unraveling?

Moerdijk is the CD that I travel with.
Don't go against the grain if you can't handle it.

The air compressor runs overtime, the angle grinder overheats. A sweat drop rolls from a barely shaved armpit and solidifies due to the overabundant dust.

A new fossil perhaps.

Someone looks up as the sandpaper slips through a hand in the only beam of light that was brave enough to breach the roof.

The flowers and butterflies outside take a break.

It’s sculptor’s time now.

As they crack open the rocks with their hands and their tools and reveal the shapes within.

Sorry mountain, sorry bones, sorry shells, sorry corals, you are theirs now. From the quarry released, they take away your burden, your ballast and bring you before a public. In your new and final shape, perhaps.

Without mercy, they drag you into the bloody arena of human taste.

But the girls and boys might envy you still. ‘Tis with great care you were chosen and polished, treasured and put on a pedestal. They admire your slowness and weight and your skill to keep quiet. Your inertia is breathtaking. Confusing perhaps.

Your veins and cracks are stable and ‘tis no decay, unlike theirs who are fading and just for a day.

You are still mountain and forever will be. At your home, humbled they shall be.

Your arena is the origin, that is to say. And they too will turn into chalk one day.

But the flowers and butterflies couldn’t care less, as they resume to bloom in their prettiest dress.